Witaj na naszej stronie

Gra edukacyjna

Realizowane programy

 

Kliknij w obrazek by otrzymać więcej wiadomości


Osobowość przedszkolaków - potrzeby i możliwości kontaktów rówieśniczych w świetle rozwoju społeczno - emocjonalnego


Główne założenia wychowania przedszkolnego opierają się na doświadczaniu, przeżywaniu i rozwijaniu osobowości każdego dziecka.

U dziecka w wieku przedszkolnym zachodzą dynamiczne i nieustające zmiany w jego rozwoju. Dzieci przedszkolne charakteryzują się indywidualnymi różnicami w zakresie tempa rozwoju umysłowego i emocjonalnego. Efektywność wspomagania rozwoju dziecka zależy od dopasowania przez nauczyciela treści kształcenia do możliwości rozwojowych dzieci i potrzeb, które wynikają z warunków środowiska. To, w jakim czasie dziecko zdobędzie określone umiejętności nie zależy od jego wieku, lecz indywidualnego rozwoju, potrzeb i możliwości. Tak, więc pewne umiejętności zdobędzie np. czterolatek i te same posiąść może dopiero 5-, 6-latek.

Doceniany jest stymulujący wpływ przedszkola na rozwój dzieci, na wyrównywanie dysfunkcji rozwojowych. To w przedszkolu dzieci przez zabawę uczą się, poszerzają krąg swoich zainteresowań, poznają innych ludzi. Z potrzeby rozumienia, poznania świata zadają wiele pytań, na które dostają odpowiedź. Nauczycielki są przewodnikami w procesie poznawania świata, uczą pokonywania trudności i rozwiązywania problemów, uczą samodzielności, odpowiedzialności i dojrzałości. Dziecko doświadcza wiele radości z pokonywania trudności i lęku.

Gdy czuje się bezpieczne, akceptowane, to otaczający je świat staje się bardzo ciekawy i buduje w nim prawdziwą, dojrzałą osobowość. Dziecko chodzące do przedszkola ma wiele okazji do uspołeczniania się. Uczy się nawiązywać kontakty z rówieśnikami i dorosłymi, przestrzegać reguł życia w zbiorowości, zawartych umów, kompromisów, samodzielności, zdyscyplinowania. Pierwszym środowiskiem które uczy dziecka zasad współżycia społecznego jest rodzina. To z domu rodzinnego dziecko z reguły wynosi system przyjętych wartości , dom rodzinny wpływa także na stosunek dziecka do wartości moralnych. Rodzina wywiera wpływ na rozwój osobowości - na przyjmowanie określonych postaw i występowanie określonych potrzeb. Poprzez kontakty z rodzicami i rodzeństwem dziecko uczy się nawiązywać więzi emocjonalne, uczy się także w jaki sposób ma się zachowywać. To z domu rodzinnego wynosi się takie zachowania społeczne jak odpowiedzialność, obowiązkowość, bycie pomocnym, szacunek do innych, do pracy i do wiedzy.

Tę ważną sferę, niekiedy niedocenianą przez rodziców, można wspomagać również w domu.

Warto więc:

- uczyć samodzielności -  dotyczy m.in. ubierania, mycia, dbania o porządek w najbliższym otoczeniu, pamiętania o spakowaniu rzeczy do przedszkola itp. Pamiętając o zachowaniu pewnych granic, należy pozwalać dziecku decydować w tych sytuacjach, w których jest to możliwe. Dziecko będzie wtedy bardziej pewne siebie i zdolne do podejmowania własnych decyzji.

- uczyć odpowiedzialności, obowiązkowości i systematyczności -  przydzielać jakieś drobne zadania w domu, o wykonywaniu których dziecko powinno codziennie pamiętać np.: opieka nad zwierzątkiem, sprzątanie, układanie czegoś, podlewanie kwiatków itp. Z wykonywania zadań dziecko należy rozliczać, nagradzać.

- uczyć cierpliwości i wytrwałości w pokonywaniu trudności -  w przypadku napotykania trudności warto stosować wzmocnienia pozytywne, mówić dziecku ,,potrafisz”, „możesz się z tym uporać”, „próbuj jeszcze”, „o, już jest nieco lepiej”, dyskretnie wspomagać, chwalić za wysiłek i pilnować, by dziecko doprowadziło rozpoczętą pracę do końca.

- ustalać w domu pewne zasady -  egzekwować ich respektowanie, nagradzać i wyciągać konsekwencje.

- wyrabiać umiejętność współpracy i współdziałania -  przydzielać cząstkowe zadania, które przy współpracy np. całej rodziny lub rodzeństwa prowadzić będą do określonego całościowego efektu, osiągnięcia wspólnego celu.

- uczyć kompromisów -  liczenia się nie tylko z własnymi potrzebami, ale też potrzebami innych osób, hamować egoistyczne pragnienia.

- uczyć umiejętności słuchania -  kiedy autentycznie słuchamy zwierzeń dziecka, możemy pojąć sprawy z jego punktu widzenia, pogłębić uczucie bliskości.

- uczyć panowania nad emocjami w niektórych sytuacjach -  choć nie należy ich tłumić czy wypierać. Pozwolić dziecku mówić szczególnie o negatywnych emocjach, uczuciach, które przeżywa np. ,,jestem zły, wściekły, jestem niezadowolony, jest mi przykro” itp. Dobrze jest, pozwalać przykre emocje odreagować. Bardzo ważne jest, by okazywać, że rozumiemy uczucia dziecka, nie zaprzeczać, gdyż już samo okazanie zrozumienia np. ,,widzę, że jesteś zły”- uspokaja dziecko.

- zapewniać możliwość częstych kontaktów z rówieśnikami -  przyczyniać one się będą do wyrabiania umiejętności współżycia w grupie.

- dużo rozmawiać z dzieckiem na tematy dotyczące różnych sytuacji społecznych -  uczyć rozumienia, co jest dobre, a co złe ( np. że nie wolno krzywdzić innych, niszczyć cudzej własności, przywłaszczać cudzych rzeczy itp.).

Rodzice wspólnie z przedszkolem powinni troszczyć się o prawidłowy rozwój fizyczny, emocjonalny, umysłowy, duchowy, o jak najlepsze przygotowanie dzieci do podjęcia nauki w szkole.

opracowanie: mgr Grażyna Skrzekucka